Bij het harden van zeer lichte satellietantennes ben je eigenlijk in een soort ‘bokswedstrijd’ met zwaartekracht en hitte. Het probleem is dat deze dunwandige composietstructuren moeilijk te verhitten zijn. Als je ze in een gewone oven plaatst, duurt het te lang voordat de hitte tot in het materiaal doordringt. Tegen de tijd dat de hars echt is gestold, begint het onderdeel al te zakken of te vervormen door zijn eigen gewicht. Dat is frustrerend. Daarom gebruiken we kortegolffrequentie-infraroodlampen. In plaats van de lucht rondom het onderdeel op te warmen, wordt het materiaal zelf rechtstreeks verhit. We stellen de golflengte zo in dat deze precies op de ‘ideale plek’ van de hars terechtkomt, waardoor er snel een reactie optreedt. Hierdoor blijft de vorm van het onderdeel bijna onmiddellijk behouden. Het goede nieuws is dat je geen enorme investeringen hoeft te doen in zware apparatuur om te voorkomen dat de vorm van het onderdeel verandert. Maar je kunt het materiaal ook niet zomaar met veel hitte behandelen. Anders ontstaan er ‘hot spots’. Wanneer één deel van de reflector sneller hardt dan de rest, ontstaan er interne spanningen. Het onderdeel vervormt dan. Om dit te voorkomen, gebruiken we zonegebonden stroomregeling. We connecteren de lampen aan aparte circuits, zodat we de stroomopname in de dunne delen kunnen verminderen, terwijl de dikere delen wel goed worden verhit. Het gaat erom het evenwicht te bewaren. Er is echter één nadeel: het gebruiken van een IR-array met hoge dichtheid – vooral voor een onderdeel ter grootte van een 5 meter grote reflector – vereist veel energie. Als je elektrische systeem deze hoge stroomsterktes niet aankan, zal de spanning dalen. Dat is natuurlijk een probleem. Je moet ook de oppervlaktetemperatuur continu in de gaten houden met behulp van pyrometers. Als de temperatuur zelfs maar 5 graden te hoog wordt, kan het materiaal beschadigen of er kunnen kleine scheuren ontstaan. Houd je PID-regelingen goed in de gaten. Anders maak je alleen maar dure schroot.
